Kort verhaal deel 2: Wacht

1745

Hier is deel 2 van mijn verhaal. We waren gebleven bij het moment dat Liz een deal sluit met Jeremy. Niemand mag het weten, zelfs Jay niet. Laat vooral weten wat julli er van vinden en of ik dit vaker moet doen. Veel plezier met lezen!

“Dacht ik het niet dat ze het zal doen, zegt hij tegen zijn vrienden. “Goed kom morgen maar weer naar me toe, dan geef ik je het spul en de adressen, je brengt dat even rond en dan heb je geld.” “Hoeveel?” “10 euro per adres.” Dat was best veel. Ik schud zijn hand en hij grijnst vals.

Ik loop naar Jay toen en hij vraagt, wat moesten ze van je? “Niks bijzonders, ze wouden wat weten over Grace.” Dat liegen ging me gemakkelijk af. Maar pijn dat het deed. Hoe hij me aan keek met die ogen die je begrip proberen te geven.

De volgende dag fiets ik weer naar zijn huis. Ik bel aan. “Aah je bent gekomen.” “Geef me je tas dan stop ik het erin met een lijst met adressen erbij, als je klaar bent kom je maar terug en geef ik je het geld.” “Oké prima.” Ik geef hem mijn tas en hij stopt er snel een aantal zakjes met pillen in. Xtc, dat valt nog mee. Hij ritst mijn tas dicht en wenst me succes. Ik pak de adressenlijst en stap op mijn fiets.

Inmiddels heb ik al 4 weken voor Jeremy gewerkt. Het ging best makkelijk. Ik had nu al genoeg geld om de rekening af te betalen alleen kreeg ik een raar telefoontje van hem gisteren. Iets dat ik verdubbeld salaris kon krijgen. Maar daarvoor moest ik wel meer doen. Ik wou eigenlijk gaan stoppen en iets anders gaan zoeken, maar dit trok toch mijn aandacht.

Die avond sta ik weer bij hem in het steegje. Ik geef hem mijn tas. Ik zie niet wat hij er in doet, maar de grijns op gezicht kan niet veel goeds betekenen.

Ik kijk om me heen. Hij had net nog in het lantaarnlicht gestaan, maar was nu was ergens in een steeg verdwenen. Ze pakte de tas die hij haar weer had teruggegeven en keek er in. Allemaal zakjes met witte inhoud.  Drie keer raden wat daar in zat…

Dit kan ik echt niet. In een seconde bedenk ik me en ren de steeg in. “Ik doet het niet!” De schim draait zich om en ik zie alleen een paar glimmende ogen. Ik smijt de tas op de grond. “Ik doe het niet meer, ik wil het niet!” “Dan niet.” Ik staar verbaasd naar de schaduw. Ik hoor hem dichterbij komen. “Alleen zal ik je helaas op een andere manier aan je afspraak laten houden, want nee zeggen is geen optie!” Ik zie in een flits een mes reflecteren in het licht bij hem in de buurt. Dan begin ik te rennen. En ik hoor hem de achtervolging inzetten. Ik spring over het muurtje op bij een doodlopende weg en ren door. Jeremy is dwars door een tuin heen gerend en zit nog steeds achter me aan. We naderen het buiten gebied en ik sprint over de brug heen.

Halverwege de brug voel ik iets scherps over mijn schouder heen vliegen. Hij heeft het mes gegooid en het snijd dwars door mijn kleren en mijn huid heen. Het doet pijn. Zo’n zeurende pijn die voelt alsof hij nooit meer over zou gaan. Ik pak het mes van de grond en smijt hem in het water. Zo, ontwapend. Als ik bijna bij het eind van de brug ben twijfel ik. Waar moet ik heen? Ik heb geen huis. Mijn moeder lijkt niks om me te geven. Grace heeft voor Jeremy’s kant gekozen en tegen Jay heb ik gelogen. Zou ik springen? Ik zet een voet op de rand van de balustrade. Ik zie dat Jeremy nog aan de ander kant van de brug is.

Ik zet nog een stap hoger en staar naar het stromende water. Al mijn pijn zou in één keer weg zijn. Geen verdriet meer. Geen zorgen meer. Ik zet nog een stap hoger. Ik kan vluchten. Gewoon helemaal weg zijn. Als ik nog een stap zet dat val ik. Dan val ik naar de verlossing. Toch? Tranen stromen over mijn wangen en dan zet ik mijn voet op de reling. “Wacht!” Ik kijk om. Jay komt als een gek aanrennen en slaat zijn armen om me heen en tilt me van de reling af. Ik spartel tegen maar hij sterker. Ik schreeuw, huil en mijn schouder steekt en bloed. Jay zet me neer. Hij kijkt me ongelovig aan. “Ik, ik wou, stotter ik. Maar Jay buigt zich voorover en zoent me. “Je hoeft niks meer, je bent veilig.” Ik hoor Jeremy dichterbij komen, maar ik hoor ook een sirene. Jay ziet me kijken en zegt, ik heb de politie gebeld. “Nog even sterk blijven dan neem ik je met me mee en kijkt mijn moeder wel naar je arm.

Toen ging alles heel snel. Jay sprak tegen de politie, ik kon alleen maar knikken en schudden. Daarna werd Jeremy meegenomen en nam Jay mij mee naar huis. Zijn moeder verzorgde mijn wond en nu lig ik in bed. Tegen Jays borst aan. Ik heb mijn verlossing gevonden.

Bij hem ben ik veilig.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s